jueves, 12 de mayo de 2011

Lois Pereiro

De Wikipedia, la enciclopedia libre
Lois Pereiro
Lois Pereiro.jpg
El escritor a los 20 años.
Nombre completo Lois Sánchez Pereiro
Nacimiento 16 de febrero de 1958
Monforte de Lemos
Defunción 24 de mayo de 1996
La Coruña
Ocupación escritor, poeta
Nacionalidad española
Lengua de producción literaria gallego
Género poesía
Sitio web oficial

Lois Sánchez Pereiro, más conocido como Lois Pereiro, nacido en Monforte de Lemos el 16 de febrero de 1958 y fallecido en La Coruña el 24 de mayo de 1996,[1] fue un escritor y poeta español en lengua gallega. En el año 2011 se le dedicó el Día de las Letras Gallegas.[2] [3]

Contenido

[ocultar]

[editar] Trayectoria

Nació en Monforte de Lemos, de familia procedente de Incio. Estudió en el colegio de los Escolapios, y comenzó a escribir con 15 años. Tras finalizar el COU se marchó a Madrid, donde inició los estudios universitarios de Ciencias Políticas y Sociología. Tras una estancia en Monforte trabajando en la empresa familiar, dedicada al vidrio, regresó a Madrid para estudiar lengua inglesa, francesa y alemana. Allí fundó la revista Loia con Antón Patiño, Manuel Rivas y su hermano Xosé Manuel Pereiro.

Hacia 1981 se va a vivir a La Coruña, donde se une a la revista La Naval. En esta época entró en contacto con un grupo de poetas entre los que figuraban Xavier Seoane, Francisco Salinas Portugal o Xulio López Valcárcel, participando en varias antologías como De amor e desamor (1984) y De amor e desamor II (1985), y colaborando en revistas como La Naval, Trilateral, Anima+l y Luzes de Galiza. Esta última publicaría en 1997 los ocho capítulos de la novela corta Náufragos do Paradiso.

En 1983 y 1987 viajó con Fernando Saco por Europa. Trabajó como traductor de alemán, francés e inglés de doblaje de cine y, sobre todo, de televisión tanto convencional (episodios de Dallas y Kung fu) como porno.[4] [5]

Solo publicó dos poemarios en vida, Poemas 1981/1991 (1992) y Poesía última de amor e enfermidade (1995). En 1996, año de su muerte, salió a la luz Poemas para unha Loia, que recoge obras de la época madrileña, publicadas en la revista Loia, y que incluye el ensayo Modesta proposición para renunciar a facer xirar a roda hidráulica dunha cíclica historia universal da infamia, publicado en el nº 27 de Luzes de Galiza.

Respecto a las causas de la muerte de Pereiro, a pesar de padecer sida, fueron un cúmulo de enfermedades que terminaron con una insuficiencia hepática. Oficialmente y de acuerdo con una sentencia de la Audiencia Provincial de Lugo, tras un pleito para que el Estado pagase el entierro, el motivo de su muerte fue una intoxicación por aceite de colza desnaturalizado.[6]

[editar] Reconocimiento

Durante años se reivindicó la dedicación del Día de las Letras Gallegas a este poeta monfortino. En el marco de esa campaña se sitúa una reedición de su obra poética traducida al castellano, catalán y vasco, junto con los textos originales en gallego.[7] [8]

Finalmente, el 26 de junio de 2010 la Real Academia Gallega publicó su decisión de dedicarle el Día de las Letras Gallegas de 2011. La Academia apreció:

evidentes huellas expresionistas, referencias a la literatura germánica y ciertos rasgos de contracultura [...] una imagen y una estética que hicieron de él un autor de culto. Cartografió como nadie el laberinto del mundo contemporáneo conciliando para tal fin el individualismo escéptico con la tradición demoledora del expresionismo centroeuropeo.

En palabras del escritor y miembro de la Real Academia Gallega Manuel Rivas:

Dedicarle a Lois el Día das Letras 2011 fue una decisión valiente de la Academia, porque es un autor de culto, pero en cuanto se difunda su obra será un autor muy popular.[9]

[editar] Ejemplo de su lírica

Como muestra de la crudeza y desnudez de su poesía, he aquí un párrafo de uno de sus poemas, epitafio grabado en piedra en su tumba de Santa Cristina del Viso (Incio):

Cuspídeme enriba cando pasedes por diante do lugar onde eu repouse, enviándome unha húmida mensaxe de vida e de furia necesaria. Escupidme encima cuando paséis por delante del lugar donde yo repose, enviándome un húmedo mensaje de vida y de furia necesaria.

[editar] Obra

  • Poemas 1981/1991 (1992)
  • Poesía última de amor e enfermidade (1995)
  • Poemas para unha Loia (1997)
  • Conversa ultramarina (2010)
  • Náufragos do Paradiso (2011)
  • Antoloxía (2011)
  • Modesta proposición e outros ensaios (2011)
  • Obra poética completa (2011)
  • Obra completa (edición bilingüe) (2011)

Letras Galegas

Nacemento 16 de febrero de 1958-Defuncion 24 de mayo de 1996.Respecto as causas da morte de Pereiro,a pesar de parecer sida terminaron con una insuficiente epitatica.El motivo de su muerte fue causa do aceite de colza.
Naceu en Monforte de Lemos.Estudou no colexio dos Escolapios,e comezou a escrbir con 15 anos.Tras finalizar COU marchou a madrid onde iniciou os estudos universitarios.
As suas obras mais coñecidas son:
-Poemas 1981/1991 (1992)
-Poesía última de amor e enfermidade
(1995)
-Poemas para unha Loia (1997)
-Conversa ultramarina
(2010)
-Náufragos do Paradiso
(2011)
-Antoloxía
(2011)

Finalmente o 26 de xunio do 2011 a Real Academia Galega publicou a sua decision de dedicarlle O Dia das Letras Galegas do 2011.

Naceu en Monforte de Lemos, de familia procedente do Incio. Estudou no colexio dos Escolapios, e comezou a escribir con 15 anos. Tras rematar o COU marchou a Madrid, onde comezou Ciencias Políticas e Socioloxía. Logo dunha estancia en Monforte traballando na empresa familiar, adicada ao vidro, regresou a Madrid para estudar lingua inglesa, francesa e alemá. Alí fundou a revista Loia xunto a Antón Patiño, Manuel Rivas e o seu irmán Xosé Manuel Pereiro[4].Luis Ángel Sánchez Pereiro

Tristemente convivo coa túa ausencia
sobrevivo á distancia que nos nega
mentres bordeo a fronteira entre dous mundos
sen sufrir pola túa indiferencia
sen sufrir pola túa indiferencia
a miña retirada preventiva
Luis Ángel Sánchez Pereiro
Luis Ángel Sánchez Pereiro

LOIS PEREIRO BIOGRAFIA

Naceu en Monforte de Lemos, de familia procedente do Incio. Estudou no colexio dos Escolapios, e comezou a escribir con 15 anos. Tras rematar o COU marchou a Madrid, onde comezou Ciencias Políticas e Socioloxía.

Nos últimos anos, víñase reivindicando a dedicación do día das Letras Galegas a este poeta monfortino. No marco desa campaña sitúase unha reedición da súa obra poética verquida ó castelán, catalán e vasco, xunto cos textos orixinais en galego [8][9].

Finalmente, o 26 de xuño de 2010 a RAG publicou a súa decisión de adicarlle o Día das Letras Galegas do 2011. A Academia apreciou:

Cara a 1981 marcha a vivir á Coruña, onde se une á revista La Naval. Neste periodo entrou en contacto cun grupo de poetas entre os que figuraban Xavier Seoane, Francisco Salinas Portugal ou Xulio Valcárcel, participando en varias antoloxías

Lois Pereiro


Lois Pereiro:
autor homenaeaxado no Día das Letras Galegas.

Naceu en Monforte Dos Lemos, e comenzou a escribir con quince anos. Tras rematar o COU marchou a Madrid, onde comenzou Ciencias Politicas e Socioloxía.Logo de pasar algun tempo traballando na empresa familiar en Monforte, regresou a madrid a estudar lingua inglesa, francesa e alemana.
Cara o 1981 foise vivir á Coruña onde se una á revista O Naval. Ali entra en contacto cun grupo de poetas.
Morreu en 1996.

Publicou dous Poemarion en vida, Poemas e Poesía ultima de amor e enfermedade.



Tristemente convivo coa túa ausencia
sobrevivo á distancia que nos nega
mentres bordeo a fronteira entre dous mundos
sen decidir cal deles pode darme
a calma que me esixo para amarte
sen sufrir pola túa indiferencia
a miña retirada preventiva


Sofía Rodriguez

DÍA DAS LETRAS GALEGAS: Lois Pereiro

Lois Pereiro, nacido en Monforte de Lemos el 16 de febreiro de 1958 e falecido en La Coruña el 24 de maio de 1996, foi un escritor e poeta español en lingua galega. Estudió en el colexio de los Escolapios , e comezó a escribir con 15 años. Tras finalizar el COU se marchó a Madrid , onde inició los estudios universitarios de Ciencias Políticas e Socioloxía.Solo publicó dous temarios en vida, Poemas 1981/1991 (1992) y Poesía última de amor e enfermidade (1995). En 1996, año de su muerte, salió a la luz Poemas para unha Loia.


Poemas para unha Loia
Presentimos as horas do vrao
vivir de día
os futuros soños fríos

de amenceres de lúa con armarios transparentes de ollos fríos
asesinos de princesas durmidas
en moreas de bebidas inocentes
reises da explosión solitaria
nun día escuro do país acusados de querer ser
ananos e vivir na herba
apuntándovos coa morte en decadencia
dende o día do viaxe
ou fuxida sentimental
oubeando (a chamada do bosco que se me escondía)
o sonido
de senso desesperado
o sonido tráxico.

O éstase
en sorrisa vendo
como Piedad matabas aquil buraco escuro con forma de crime
onde o silenzo ule
a tormenta nostálxica e neurótica
(un centro neurótico pro

cun límite marcado nalgún sitio)

e non era a primeira vez

que o suicidio voaba no ceo da última paisaxe

Mary (buked and scorned)

xa o tiña visto

no ceo de California.

Lois Pereiro: autor homenaxeado no día das letras galegas


Nacido en Monforte de Lemos o 16 de febreiro de 1958 e fallesido na coruña el 24 de maio de 1996.
Foi escritor e poeta en lengua galega, en 2011 homenaxouse por o dia das letra galegas.

dos poemas de luz e somras resucitado

Tristemente convivo coa túa ausencia
sobrevivo á distancia que nos nega
mentres bordeo a fronteira entre dous mundos
sen decidir cal deles pode darme
a calma que me esixo para amarte
sen sufrir pola túa indiferencia
a miña retirada preventiva

cero a ezquerda

O corredor de fondo perde o alento

fuxindo dunha vida inzada de renuncias
da súa liturxia obesa e oleosa,
mediocre nos seus comunais fracasos,
bágoas de xelo, indignación contida
non deu chegado a tempo de exercer
a súa rebelión,
nin de levar a cabo
a súa vinganza definitiva
contra un mundo inxusto, homicida, e cruel,
pola inutilidade da súa propia vida
solitario, enfermo e fatigado,
a morte anticipouse e chegou antes.

O INCIO





As dúas liñas familiares que confluíron en Lois son do Incio, sen máis antecedentes exóticos que un cura francés, exiliado pola Revolución francesa, e cuxo apelido Pierrerie aínda levaba o bisavó paterno. Esa póla, orixinaria de Reádigos, era de orixe máis que humilde. O avó Manuel Sánchez Fernández foi criado dunha casa rica desde os 7 anos, e un irmán maior seu, José, emigrou a Portugal. Alí foi sindicalista no sector da hostalería e no de vendedores de prensa, e tívose que exiliar en Casablanca, onde acabou tendo un hotel. Desde alí reclamou a Manuel, que non aceptou. Acabou indo a Marrocos a outra cousa: á guerra colonial. De volta, foi o que agora se chama un emprendedor: labrador, caleiro e finalmente madeireiro, actividade que o deu sacado de pobre. Casou con Pura Vila Vila, unha señorita da Cruz do Incio, xuntáronse un carácter forte e un ser delicado, e tiveron un único fillo, Manuel Sánchez Vila. O pai e o padriño, secretario do Concello do Incio, decidiron que o rapaz fose estudar Dereito a Madrid. O mozo aldeán, que necesitaba tirar de dicionario para entender moitas palabras xa co título, foi vivir a Monforte, a unha casa que fixera na cidade o pai. Entrou de pasante en Ferreira de Pantón e logo co pai de Emilia Casas Baamonde, a presidenta do Tribunal Constitucional. Porén, deseguida chegou á conclusión de que non servía para avogado. Así que seu pai colleu o taller de cristalería que estaba arrendado no baixo da súa casa e púxoo á fronte do negocio.
A familia materna eran os da casa Castelo de Santa Cristina do Viso, que como indica o nome, era casa grande. Nela había xardín con cipreses, buxos e palmeiras, libros antigos, algún prato do vello Sargadelos e dous reloxos de parede que daban as horas para toda a aldea. E dous tíos curas, un deles párroco en Cervantes durante 50 anos e dunha bonhomía que ata respectaban os guerrilleiros que houbo na montaña cando a guerra civil. Desde a aldea de Bermún foi casar con Hermenegildo Pereiro Díaz, da Casa de Castelo, Balbina Pontón López, unha muller cun tempero como para participar na conquista do Oeste. Todo o contrario do avó Hermenegildo, un home apracible que de cando en vez ía tomar os baños á Coruña e que soamente saíu de Galicia cando foi atender a seu irmán maior a Cuba, e volveu cando lle dixeron que acababa de morrer. Tiveron tres fillos, Carmen, Inés e José. Inés foi daquelas mestras da posguerra que, con 18 anos, daban clases polas aldeas a rapaces que, en moitos casos, poucos anos menos tiñan ca elas. Deunas en Santa Cristina, en Guntín, en Cospeito, na Fonsagrada e en Sober, ata que tivo que criar os fillos (volvería exercer en 1982, no Incio, en Quiroga e finalmente en Monforte, nun centro de Educación Especial).
As dúas familias tiñan trato e coincidían nas romarías da contorna. Manuel Sánchez Vila e Inés Pereiro Pontón casaron en xaneiro de 1955 e tiveron axiña dous fillos, Xosé Manuel e Lois, e anos máis tarde a Inés.




MONFORTE





Lois Pereiro naceu, baixo o pseudónimo oficial de Luis Ángel Sánchez Pereiro, o 16 de febreiro de 1958, domingo de Entroido aquel ano, no primeiro piso da casa de dúas plantas que o avó Manuel construíra a comezos dos anos 50 no soar da estrada a Ourense onde estivera o Stadium do Lemos F.C. Levabámonos 17 meses, así que faciamos un lote ao coidado de Emilia Expósito, a muller que entrara na casa cando meu pai aínda estaba solteiro, e que sempre consideramos a nosa outra avoa. Ao coidado dela e de dúas das súas irmás, Enriqueta e Lola, unha familia de vella raizame monfortina como comprobabamos nos paseos, que se facían interminables de tanta xente coa que se paraban a falar.
Os invernos, os outonos e as primaveras transcorrían en Monforte, a maior parte do día nos Escolapios e o que quedaba del xogando cos amigos no faiado da casa, na horta, na propia rúa, nos soares (o máis apetecible, un no que se amoreaban milleiros de pneumáticos) e nas obras que se ían erguendo neles. Pero os veráns pasaban nas aldeas do Incio, primeiro en Reádigos e logo en Santa Cristina, cando aínda estaban cheas de xente e de nenos.
Monforte, o Monforte de Lois, aquela cidade agredida pola reconversión ferroviaria, non era aquel burato negro da cultura que era España toda dez anos antes, pero case. Máis que sempre, daquela as inquedanzas había que buscalas. Afortunadamente, estaban os libros, os das librerías monfortinas (Xistral, Balado ou Mapa) e os que caían nas de Lugo (había un pacto familiar: cada visita médica, un libro). Afortunadamente, estaba a música, que chegaba por camiños case clandestinos. E o cine, aínda que había máis referencias lidas que películas que ver, quitados os clásicos que poñían na televisión.
Aos 17 anos, quen fora un neno máis ben tímido e calado era un rapaz que recitaba os simbolistas en francés nas discotecas, compartía a Velvet, Bowie ou King Crimson con aquel novo invento, a casete, e participaba nos debates dos lectores nas revistas de cine. Posiblemente a eterna néboa que cobre no inverno o Val de Lemos, a ferruxe colonizando os raís e a herba invadindo as travesas de madeira norueguesa foi o que uniu a Lois desde o comezo e para sempre ao que chamaba "a xeada estética centroeuropea" e aos movementos contraculturais. Abríase ao mundo coma quen sobe a coller aire, pero tamén redescubría quen era e de onde viña. Comezou a escribir no idioma que escoitara coma quen oe o río das orixes, e que aínda non falaba, os seus primeiros poemas. "Nunca escribirei en castelán", díxolle un día á que empezaba a ser a súa moza, Piedad Cabo. "Quero ser como Manuel Antonio, escribir un libro e morrer novo".

ois Pereiro naceu en Monforte de Lemos no ano 1958. Con dezasete anos marchou a Madrid para continuar os seus estudos e alí fundou, xunto con Antón Patiño, Xosé Manuel Pereiro e Manuel Rivas, a revista Loia, que só coñecería catro números (o último de 1978). Nesta publicación apareceron poemas do escritor monfortino que posteriormente serían recollidos en Poemas para unha loia (1996) —libro en que se inclúe o ensaio "Modesta proposición para renunciar a facer xirar a roda hidráulica dunha cíclica historia universal da infamia", que fora dado a coñecer ese mesmo ano nas páxinas da revista Luzes de Galiza.
De regreso ao país, Pereiro figurou nas antoloxías colectivas recollidas baixo os títulos De amor e desamor (1984) e De amor e desamor II (1985), compilacións en que figuran nomes como Pilar Pallarés, Miguel Anxo Fernán-Vello, Manuel Rivas, Xavier Seoane, Francisco Salinas, Xulio Valcárcel, Lino Braxe e outros poetas de moi diferentes tendencias mais que partillaban inquedanzas culturais. Entre as iniciativas conxuntas deste grupo heteroxéneo destaca o sostimento da revista Luzes de Galiza, onde viron a luz —para alén do ensaio xa citado— os oito primeiros capítulos da súa novela inconclusa Náufragos do paradiso.
En vida Pereiro só publicou dúas obras, Poemas 1981/1991 (1992) e Poesía de amor e enfermidade (1995), duros e espidos poemarios en que se fan patentes as pegadas expresionistas, as referencias á literatura xermánica e certos trazos da contracultura.
A morte sobreviríalle na cidade Coruña en 1996.

· Antoloxía consultada da poesía galega 1976-2000

Non dispoñíbel

· De amor e desamor

Non dispoñíbel

· De amor e desamor II

Non dispoñíbel

· Poemas 1981/1991

· Poemas para unha loiaLuis Ángel Sánchez Pereiro

Luis Ángel Sánchez Pereiro

· Poesía última de Amor e Enfermidade

poema

CERO A LA IZQUIERDA

O corredor de fondo perde o alento

fuxindo dunha vida inzada de renuncias
da súa liturxia obesa e oleosa,
mediocre nos seus comunais fracasos,
bágoas de xelo, indignación contida
non deu chegado a tempo de exercer
a súa rebelión,
nin de levar a cabo
a súa vinganza definitiva
contra un mundo inxusto, homicida, e cruel,
pola inutilidade da súa propia vida
solitario, enfermo e fatigado,

lois pereiro


O INCIO

As dúas liñas familiares que confluíron en Lois son do Incio, sen máis antecedentes exóticos que un cura francés, exiliado pola Revolución francesa, e cuxo apelido Pierrerie aínda levaba o bisavó paterno. Esa póla, orixinaria de Reádigos, era de orixe máis que humilde. O avó Manuel Sánchez Fernández foi criado dunha casa rica desde os 7 anos, e un irmán maior seu, José, emigrou a Portugal. Alí foi sindicalista no sector da hostalería e no de vendedores de prensa, e tívose que exiliar en Casablanca, onde acabou tendo un hotel. Desde alí reclamou a Manuel, que non aceptou. Acabou indo a Marrocos a outra cousa: á guerra colonial. De volta, foi o que agora se chama un emprendedor: labrador, caleiro e finalmente madeireiro, actividade que o deu sacado de pobre. Casou con Pura Vila Vila, unha señorita da Cruz do Incio, xuntáronse un carácter forte e un ser delicado, e tiveron un único fillo, Manuel Sánchez Vila. O pai e o padriño, secretario do Concello do Incio, decidiron que o rapaz fose estudar Dereito a Madrid. O mozo aldeán, que necesitaba tirar de dicionario para entender moitas palabras xa co título, foi vivir a Monforte, a unha casa que fixera na cidade o pai. Entrou de pasante en Ferreira de Pantón e logo co pai de Emilia Casas Baamonde, a presidenta do Tribunal Constitucional. Porén, deseguida chegou á conclusión de que non servía para avogado. Así que seu pai colleu o taller de cristalería que estaba arrendado no baixo da súa casa e púxoo á fronte do negocio.
A familia materna eran os da casa Castelo de Santa Cristina do Viso, que como indica o nome, era casa grande. Nela había xardín con cipreses, buxos e palmeiras, libros antigos, algún prato do vello Sargadelos e dous reloxos de parede que daban as horas para toda a aldea. E dous tíos curas, un deles párroco en Cervantes durante 50 anos e dunha bonhomía que ata respectaban os guerrilleiros que houbo na montaña cando a guerra civil. Desde a aldea de Bermún foi casar con Hermenegildo Pereiro Díaz, da Casa de Castelo, Balbina Pontón López, unha muller cun tempero como para participar na conquista do Oeste. Todo o contrario do avó Hermenegildo, un home apracible que de cando en vez ía tomar os baños á Coruña e que soamente saíu de Galicia cando foi atender a seu irmán maior a Cuba, e volveu cando lle dixeron que acababa de morrer. Tiveron tres fillos, Carmen, Inés e José. Inés foi daquelas mestras da posguerra que, con 18 anos, daban clases polas aldeas a rapaces que, en moitos casos, poucos anos menos tiñan ca elas. Deunas en Santa Cristina, en Guntín, en Cospeito, na Fonsagrada e en Sober, ata que tivo que criar os fillos (volvería exercer en 1982, no Incio, en Quiroga e finalmente en Monforte, nun centro de Educación Especial).
As dúas familias tiñan trato e coincidían nas romarías da contorna. Manuel Sánchez Vila e Inés Pereiro Pontón casaron en xaneiro de 1955 e tiveron axiña dous fillos, Xosé Manuel e Lois, e anos máis tarde a Inés.

MONFORTE

Lois Pereiro naceu, baixo o pseudónimo oficial de Luis Ángel Sánchez Pereiro, o 16 de febreiro de 1958, domingo de Entroido aquel ano, no primeiro piso da casa de dúas plantas que o avó Manuel construíra a comezos dos anos 50 no soar da estrada a Ourense onde estivera o Stadium do Lemos F.C. Levabámonos 17 meses, así que faciamos un lote ao coidado de Emilia Expósito, a muller que entrara na casa cando meu pai aínda estaba solteiro, e que sempre consideramos a nosa outra avoa. Ao coidado dela e de dúas das súas irmás, Enriqueta e Lola, unha familia de vella raizame monfortina como comprobabamos nos paseos, que se facían interminables de tanta xente coa que se paraban a falar.
Os invernos, os outonos e as primaveras transcorrían en Monforte, a maior parte do día nos Escolapios e o que quedaba del xogando cos amigos no faiado da casa, na horta, na propia rúa, nos soares (o máis apetecible, un no que se amoreaban milleiros de pneumáticos) e nas obras que se ían erguendo neles. Pero os veráns pasaban nas aldeas do Incio, primeiro en Reádigos e logo en Santa Cristina, cando aínda estaban cheas de xente e de nenos.
Monforte, o Monforte de Lois, aquela cidade agredida pola reconversión ferroviaria, non era aquel burato negro da cultura que era España toda dez anos antes, pero case. Máis que sempre, daquela as inquedanzas había que buscalas. Afortunadamente, estaban os libros, os das librerías monfortinas (Xistral, Balado ou Mapa) e os que caían nas de Lugo (había un pacto familiar: cada visita médica, un libro). Afortunadamente, estaba a música, que chegaba por camiños case clandestinos. E o cine, aínda que había máis referencias lidas que películas que ver, quitados os clásicos que poñían na televisión.
Aos 17 anos, quen fora un neno máis ben tímido e calado era un rapaz que recitaba os simbolistas en francés nas discotecas, compartía a Velvet, Bowie ou King Crimson con aquel novo invento, a casete, e participaba nos debates dos lectores nas revistas de cine. Posiblemente a eterna néboa que cobre no inverno o Val de Lemos, a ferruxe colonizando os raís e a herba invadindo as travesas de madeira norueguesa foi o que uniu a Lois desde o comezo e para sempre ao que chamaba "a xeada estética centroeuropea" e aos movementos contraculturais. Abríase ao mundo coma quen sobe a coller aire, pero tamén redescubría quen era e de onde viña. Comezou a escribir no idioma que escoitara coma quen oe o río das orixes, e que aínda non falaba, os seus primeiros poemas. "Nunca escribirei en castelán", díxolle un día á que empezaba a ser a súa moza, Piedad Cabo. "Quero ser como Manuel Antonio, escribir un libro e morrer novo".

Lois Pereiro

Homenaxeado Ano 2011

Lois Pereiro (Monforte de Lemos, 1958-A Coruña, 1996)

Autor de culto, representante da eclosión creativa dos 80 e da contracultura. "Nas letras galegas constitúe unha liña de intensidade vital e de formas contemporáneas. Alguén, como di Manuel Rivas, semellante á figura de Manuel Antonio nos anos 20". Con estas palabras presentaba Méndez Ferrín, presidente da Real Academia Galega (RAG) a Lois Pereiro, o autor que se homenaxea no Día das Letras Galegas 2011. Del dixo tamén Manuel Rivas: "é un mito contemporáneo. A súa obra é vangardista, universal e tamén dramática, pero con moito alento. Lois Pereiro invoca aos bos espíritos, as marabillas, a rebeldía e a xenerosidade”
Tristemente convivo coa túa ausencia
sobrevivo á distancia que nos nega
mentres bordeo a fronteira entre dous mundos
sen decidir cal deles pode darme
a calma que me esixo para amarte
sen sufrir pola túa indiferencia
  • Antoloxía (2011)
  • Modesta proposición e outros ensaios (2011)
  • Obra poética completa (2011)
  • Obra completa (edición bilingüe) (2011)
Lois Pereiro naceu en Monforte de Lemos (Lugo) en 1958. Con dezasete anos marcha a Madrid para cursar estudos en Políticas que abandona logo para introducirse na informática e nos idiomas. En Madrid inicia a súa traxectoria literaria na revista experimental Loia xunto cun grupo de universitarios galegos como Antón Patiño, Menchu Lamas, Manuel Rivas, Xosé Manuel Pereiro, Fermín Bouza e Vicente Araguas, e da que só se coñecen catro números (o último é de 1978). Nesta publicación apareceron algúns dos poemas do escritor monfortino que posteriormente se incluirán no seu libro Poemas para unha loia (1996), no que tamén se inclúe o ensaio “Modesta proposición para renunciar a facer xirar a rida hidráulica dunha cíclica historia universal da infamia” que fora dado a coñecer a través das páxinas da revista Luzes de Galiza.
Tristemente convivo coa túa ausencia
sobrevivo á distancia que nos nega
mentres bordeo a fronteira entre dous mundos
sen decidir cal deles pode darme
a calma que me esixo para amarte
sen sufrir pola túa indiferencia
a miña retirada preventiva

miércoles, 11 de mayo de 2011

Lois Pereiro: autor homenaxeado no Dia das letras galegas.2011




Lois Pereiro naceu en Monforte de Lemos (Lugo) en 1958. Con dezasete anos marcha a Madrid para cursar estudos en Políticas que abandona logo para introducirse na informática e nos idiomas. En Madrid inicia a súa traxectoria literaria na revista experimental Loia xunto cun grupo de universitarios galegos como Antón Patiño, Menchu Lamas, Manuel Rivas, Xosé Manuel Pereiro, Fermín Bouza e Vicente Araguas, e da que só se coñecen catro números (o último é de 1978). Nesta publicación apareceron algúns dos poemas do escritor monfortino que posteriormente se incluirán no seu libro Poemas para unha loia (1996), no que tamén se inclúe o ensaio “Modesta proposición para renunciar a facer xirar a rida hidráulica dunha cíclica historia universal da infamia” que fora dado a coñecer a través das páxinas da revista Luzes de Galiza.

Poesia de Lois Pereiro

Tristemente convivo coa túa ausencia
sobrevivo á distancia que nos nega
mentres bordeo a fronteira entre dous mundos
sen decidir cal deles pode darme
a calma que me esixo para amarte
sen sufrir pola túa indiferencia
a miña retirada Preventiva.






Lois Pereiro


Lois Pereiro:Autor homenaxeado no día das letras galegas

Nacido en Monforte de Lemos o 16 de febreiro de 1958 ,foi un escritor e poeta galego. Con dezasete anos marchou a Madrid e alí fundou xunto con 4 escritores mais a revista Loia.Morreu na Coruña o 24 de maio de 1996.
So publicou duás obras poemas 1981e 1991 e Poesía de amor e enfermidade as referencias á literatura xermánica e certos trazos da contracultura. Este e un dos seus poemas Luz de amor e de sombras resucitado .

Desafortunadamente non co coa túa en directo
sobrevivo á distancia que nos nega para sobrevivir a distancia negativa entre nós
mentres bordeo a fronteira entre dous mundos Mentre tremendo fronteiras entre os mundos de Fronteira
sen decidir cal deles pode darme decide darlles podar sen cal-me
a calma que me esixo para amarte para calmar esixo me amar
sen sufrir pola túa indiferencia pola sufrir indiferenza sen Túa
a miña retirada preventiva Mina retirada preventiva .



Naceu en Monforte de Lemos.Empezou escribir con 15 anos. Ao rematar o COU marchou a Madrid onde comezou Ciencias Políticas e Socioloxía.Logo dunha estancia en Monforte de Lemos empezou a traballar na empresa familiar dedicada ao vidrio. Logo volveu a Galicia e conxuntamente escribiu un libro que se chama De amores e desamores.Logo morreu en A Coruña por envenenamento de aceite de colza.
POEMA. Tristemente convivo coa túa ausencia
sobrevivo á distancia que nos nega
mentres bordeo a fronteira entre dous mundos
sen decidir cal deles pode darme
a calma que me esixo para amarte
sen sufrir pola túa indiferencia
  • Poemas 1981/1991 (1992)
  • Poesía última de amor e enfermidade (1995)
Natalia Garcia Candal

Lois Pereiro.


Lois Pereiro naceu en Monte de Lemos , estudou no colexio dos Escolapios e empezou a escribir aos 15 anos . Cando rematou o COU marchou a Madrid , onde comezou Ciencias Políticas e Socioloxía. Logo estibo en Monforte, na empresa da familia adicada a o vidreo. Volveu a Madrid e fundou a revista Loia xunto a Antón Patiño , Martin Rivas o seu irmán Xose Manuel Pereiro . Morreu o 24 de Maio de 1996 en Coruña.


Poema : -Dos poemas Luz e sombras de amor resucitado.

Tristemente convivo coa túa ausencia
sobrevivo á distancia que nos nega
mentres bordeo a fronteira entre dous mundos
sen decidir cal deles pode darme
a calma que me esixo para amarte
sen sufrir pola túa indiferencia
a miña retirada preventiva.


A vaca

As vacas son femias adultas do touro. As vacas son aminais unminantes herbívoro e estómago ,que teñen dous dedos con pezuños en cara pé e dous cornos na cabeza . Foron domesticados hai miles de anos polo home ,e ao ten deles productos de grande importancia como , carne , coiro e leite. Dentro do gando vacún e o productor de leite destaca razas como a fixona e de cor blanca e negra procedente de Holanda. Dentro das razas de carne, asprincipais son Hereford acharolesa de orisan Frances a Simental . As vacas novas reciben os nomes de tenreiras e xovencas .

jueves, 3 de marzo de 2011



1.- Cal é o significado da palabra entroido?unha festa popular do comezo da prmavera e o fin do inverno.

2.-Canto dura e cales son os días sinalados? Que representan o xoves de comadres e o xoves de compadres?Dúas semanas e media.unha gerra de sexos.

3.-Cales son algunhas das características desta época?É unha festa de mascaras e igualanse todas as clases socias.


4.- Cal é a comida típica destes días?O cocido orellas e fiollas.

5.- Como se celebra na túa cidade?Disfrazandose e comendo as comidas tipicas.


6.-Cales son algunhas das máscaras típicas do entroido galego? Podes achegar a foto dunha delas. O cigarrón eo piliqueiro








O entroido.

1.- Cal é o significado da palabra entroido?
Unha festa popular que representa o fin do inverno e o principio da primeveira.

2.-Canto dura e cales son os días sinalados? Que representan o xoves de comadres e o xoves de compadres?
Duas semanas e media.Unha loita de sexos.

3.-Cales son algunhas das características desta época?
Os disfraces , as esmorgas e as festas .

4.- Cal é a comida típica destes días?
lacon con grelos.

5.- Como se celebra na túa cidade?
Difrazandose , tirando petardos e facendo festas

6.-Cales son algunhas das máscaras típicas do entroido galego? Podes achegar a foto dunha delas.
O cigarron .

O entroido

1.- Cal é o significado da palabra entroido?

O entroido.

1.- Cal é o significado da palabra entroido?

Unha fsta popular que representa o principio do inverno é o principio da primavera.



2.-Canto dura e cales son os días sinalados? Que representan o xoves de comadres e o xoves de compadres?

Dúas semanas é media.Unha loita de sexos.







3.-Cales son algunhas das características desta época?

O disfraces a igualdade, festas é esmorgas.





4.- Cal é a comida típica destes días?

O lacón con grelos, orellas, tortas, étc...






5.- Como se celebra na túa cidade?

Disfrazandose, estando cos amigos,facendo cavalgatas, étc...





6.-Cales son algunhas das máscaras típicas do entroido galego? Podes achegar a foto dunha delas.

Zigarron,Peliqueiro, Pantallas, étc...
1.- Cal é o significado da palabra entroido?
Signnifica entrada ou comenzo da primavera

2.-Canto dura e cales son os días sinalados? Que representan o xoves de comadres e o xoves de compadres?
Dura máis ou menos dúas semanas e media.
Unha guerra continua de sexos.

3.-Cales son algunhas das características desta época?
As máscaras ourensás son habitualente colorístas,que cobren a cara.
As máscaras atlanticas son tamén coloristas pero fecuentemente deixn o
rostro descuberto.Mecos feos e bonitos.Volntes da Ribeira doMiño.Entre outros .

4.- Cal é a comida típica destes días?
En Entroido comese ata reventar comense: lacóns , chourizos , cachuachas e como non o caldo.

Tamen comense sobremesas:orellas e filloas.

5.- Como se celebra na túa cidade?
Disfrazandose , tirndo petardos ...

6.-Cales son algunhas das máscaras típicas do entroido galego? Podes achegar a foto dunha delas.
As máscaras ourensás son habitualente colorístas,que cobren a cara.
As máscaras atlanticas son tamén coloristas pero fecuentemente deixn o
rostro descuberto.


Cal é o significado da palabra entroido?

E fin do inverno e o comezo da primavera


2.-Canto dura e cales son os días sinalados? Que representan o xoves de comadres e o xoves de compadres?

Dura duas semanas e media.

os xoves de compadres e os xoves de comadres representan unha guerra xinvolica de sexos.

3.-Cales son algunhas das características do entroido?
E unha festa onde a xente ponsé mascaras e igualanse todas as clases sociais,invirtense os valores.

4.- Cal é a comida típica destes días?
Rabo de porco ,lacón con grelos , torrixas , filoas orellas de frade...

Como se celebra na túa cidade?

Na miña cidade celebrase disfrazándose e saíndo a rúa, facendo comparsas, desfiles de carrozas...


6.-Cales son algunhas das máscaras típicas do entroido galego? Podes achegar a foto dunha delas.
Os cigarróns , peliqueiros,pantallas...




1.- Cal é o significado da palabra entroido
Significa comezo da primaveira.
2.-Canto dura e cales son os días sinalados? Que representan o xoves de comadres e o xoves de compadres?
Dura dúas semanas e os dias sinalados son domingo,luns,martes,e mercores de entroido. A guerra contra os sexos.

3.-Cales son algunhas das características desta época?
Os disfraces ea igualdade.

4.- Cal é a comida típica destes días?
Orellas,filloas eo lacon con grelos.

5.- Como se celebra na túa cidade?
Disfrazandose.

6.-Cales son algunhas das máscaras típicas do entroido galego? Podes achegar a foto dunha delas.

O Cigarrón eo peliqueiro.

miércoles, 2 de marzo de 2011


1.Cal é o significado da palabra entroido?
http://www.coordinadoraendl.org/2011entroido/index.php
Fin de inverno e comezo da primaveira


2.-Canto dura e cales son os días sinalados? Que representan o xoves de comadnha res e o xoves de compadres?

Dura dúas semáns e media e o mercores de cinza e os dias sinalados son o domingo de entroido,o lo luns de entroido,o martes de entroido. Unha guerra de sexos

3.-Cales son algunhas das características desta época?
Os disfraces


4.- Cal é a comida típica destes días?
Lacón con grelos, orellas, filloas e rosquillas


5.- Como se celebra na túa cidade?

Disfrazandose

6.-Cales son algunhas das máscaras típicas do entroido galego?O cigarron


1.- Cal é o significado da palabra entroido?
http://www.coordinadoraendl.org/2011entroido/index.php

ENTRADA FI DO INVERNO E COMEZO DA PRIMAVEIRA



2.-Canto dura e cales son os días sinalados? Que representan o xoves de comadres e o xoves de compadres?
DUAS SEMANAS E MADIO O DIA DO PAI E DA NAI.








3.-Cales son algunhas das características desta ép

DISFRAZARSE.



4.- Cal é a comida típica destes días?

LACONS, O CALDO, FIYOAS.





5.- Como se celebra na túa cidade?


DISFRAZANDOSE.




6.-Cales son algunhas das máscaras típicas do entroido galego? Podes achegar a foto dunha delas.CIGARON.
1.- Cal é o significado da palabra entroido?
http://www.coordinadoraendl.org/2011entroido/index.php










entroido

O  ENTROIDO

1.- Cal é o significado da palabra entroido?
http://www.coordinadoraendl.org/2011entroido/index.php




2.-Canto dura e cales son os días sinalados? Que representan o xoves de comadres e o xoves de compadres?









3.-Cales son algunhas das características desta época?






4.- Cal é a comida típica destes días?







5.- Como se celebra na túa cidade?







6.-Cales son algunhas das máscaras típicas do entroido galego? Podes achegar a  foto dunha delas.

O entroido

entroido